VIDEO servis
Sve vijesti

Najnovije vijesti

Specijalni servisi 01/04/2019

POLITIKA PROTIV ISTORIJE

 

Igra sa datumima zapravo je igra sa suštinom shvatanja današnje BiH i pravima ljudi i naroda koji u njoj žive. Za Republiku Srpsku, BiH je ono što se dogovore entiteti - Srpska i Federacija BiH, što proizilazi iz velikih ovlaštenja entiteta, ali i činjenice da su nastali prije potpisa dejtonskog papira.

 

Piše: Nenad TADIĆ

BIJELJINA, 1. APRILA /SRNA/ - Odluka Ustavnog suda BiH da ponovo ospori 9. januar kao Dan Republike Srpske nikoga nije iznenadila, a ponajmanje one na koje se i odnosi jer bi svaka druga odluka značila priznanje da Srpska nije stvorena prije ratnih sukoba, već u Dejtonu.

Istorijska činjenica je da su srpski poslanici u parlametu BiH, suočeni sa bespravnom najavom secesije i rušenja zemlje u kojoj su živjeli /Jugoslavije/, a koristeći pravo konstitutivniog naroda, 9. januara 1992. godine proglasili Srpsku Republiku BiH, kasnije preimenovanu u Republiku Srpsku.

Ali, taj istorijski podatak, potkrijepljen nizom tekstova, snimaka i forografija, te živih učesnika tog čina ruši izmišljenu biografiju rata u BiH prema kojoj su Srbi bili secesionisti, a ne oni koji su srušilu Jugoslaviju.

Taj istorijski čin, što je još gore za političko Sarajevo, pokazuje i dokazuje legitimitet srpske politike tokom ratnih sukoba i negira bajke o "agresiji".

I, na kraju, ali kao najvažnije, prihvatanje činjenice da je 9. januar 1992. godine rođendan Srpske potpuno ukida priču o tome da je Dejton mjesto njenog začetka.

Tada padaju u vodu namjere bošnjačke politike da ukidanjem Dejtonskog mirovnog sporazuma i nekom novom konferencijom stvari vrati na stanje od prije sukoba, odnosno da se sve vrati na "Republiku BiH" kao da se ništa nije ni desilo, što je najslađi san svake političke stranke u Sarajevu.

Pošto je politička strategija Sarajeva uvijek samo odjek onoga što međunarodni mentori dozvole, jasno je da SAD i neke evropske prijestonice, koje se pitaju za sve, pa i za odluke "međunarodnog ustavnog suda" BiH /tri stranca među devet sudija/ još ne žele da BiH prepuste onima koji u njoj žive.

Tako se 1. mart, uz blagoslov tih istih međunarodnih centara, slavi kao praznik BiH, mada nikada nije usvojen u Parlamentarnoj skupštini BiH, a Dan Republike Srpske nastoji prebaciti u bazu Rajt Peterson u Ohaju 1995. godine.

Ova igra sa datumima zapravo je igra sa suštinom shvatanja današnje BiH i pravima ljudi i naroda koji u njoj žive.

Naime, za Republiku Srpsku, BiH je ono što se dogovore entiteti - Srpska i Federacija BiH /FBiH/, što proizilazi iz velikih ovlaštenja entiteta, ali i činjenice da su oni nastali prije potpisa dejtonskog papira.

Razlika je samo u tome što je Srpska proglašena na "domaćem terenu", u BiH 1991. godine, a FBiH u Vašingtonu 1994. godine. Kako je i današnja BiH stvorena izvan nje - u Dejtonu, bode oči činjenica da je jedina domaća autentična državna struktura upravo Republika Srpska.

S druge strane, za političko Sarajevo i njihove mentore iz sjenke, BiH, odnosno par zajedničkih instutucija koje je predstavljaju, a koje se inače biraju glasovima birača iz entiteta, odlučuje o sudbini i pravima entiteta.

S tim ciljem su i visoki predstavnici, bespravno i nezkonito, iz tumača Ustava proizvedeni u one koji ga mijenjaju prema zamislima i volji mentora iz sjenke i bošnjačke komponene.

Prihvatanje jednog datuma po bošnjačkoj volji i uporno odbacivanje volje Srba, kao konstitutivnog naroda, otrežnjujuće je za srpsku politiku.

Ono jasno pokazuje da jaki međunarodni centri /koji direktno utiču na odluke Ustavnog suda BiH/ i dalje ovu BiH i Dejtonski mirovni sporazum smatraju "prelaznim rješenjem" i "sporazumom o primirju".

Za tu opciju, Bošnjaci su i dalje "temeljni narod" BiH, a Srbi /pa i Hrvati/ predstavljaju one koji "prave probleme" i zbog kojih, navodno, BiH mora i 25 godina nakon sukoba da ostane protektorat.

To za Srbe u BiH, od kojih 97 odsto živi u Republici Srpskoj /a tek tri odsto u FBiH/ znači samo jedno - da BiH isključivo mjere izvornim Dejtonskim sporazumom.

Srpsku treba, ekonomski i politički, zaokružiti do kraja kao modernu održivu republiku, koja se udružuje po potrebi, ali može sasvim lijepo da živi i sama.